گروه فرهنگی «سراج24»- مرتضی اسماعیل دوست: فرصتی دست داد برای تماشای فیلم تازه اکران شده «پات» در گروه هنر و تجربه به یکی از سالن های سینمایی بالای شهر بروم. سینمایی که جمعیت بسیاری آمده بود تا به توصیه برخی از هنرمندان فیلمی را ببینند که شخصیت اصلی و محوری اش یک سگ بود؛ جمعیتی مشتاق که باعث شد حتی در دقایقی بین تماشاگر و متصدی سالن درگیری بابت نبودن صندلی ها رخ داد! که این مساله درباره وضعیت معمول سالن های سینمایی «هنر و تجربه» که خالی از تماشاگر بود اتفاق متفاوتی می باشد. اما موضوع فیلم و برنامه ریزی مخاطبان برای تماشای چنین اثری نه به لحاظ سینمایی بودن آن بلکه به دلیل ارادت فیلمساز به موجودی چون سگ بوده و حتی این شیفتگی چنان غلیظ بوده که در سراسر فیلم شاهد جولان حضور سگی با نام «بابی» بودیم که در تمام دقایق با مظلوم نمایی دل هر آدم بیرحمی را هم به درد می آورد!
شخصیت اصلی فیلم با بازی ارزنده «بابی» در تمام دقایق محور اصلی روایت بوده است؛ بازی می کند، از پنجره ماشین به شهر می نگرد، غذا می خورد، تفکر می کند، مورد بیرحمی سنگدلان قرار می گیرد، در نقش قهرمان به مبارزه با فساد جامعه می شتابد و بسیاری از نقش های دیگری که دست بسیاری از شخصیت های مهم سینمای ایران را بی اثر می سازد!
توجه به سبک زندگی غربی در این اثر که با علاقه مندی پُرشور حاضران در سالن و گفتن «عزیزم عزیزم» هایشان نشان داده شد بخشی از نگاه غالب سینمایی است که به جای ترویج زندگی اصیل اسلامی و ایرانی به دنبال پیوست نگاه مردمان ایرانی به خصوص نسل جوان به سمت بیگانه پرستی در زندگی است و از این رو سازمان سینمایی به جای کنترل چنین گرایش هایی با ایجاد فضایی در میان چینش اکران ها موجب تقویت چنین نگاهی در میان تماشاگران ایرانی شده است. این مساله ادامه ای بر تلاش های چند ساله غربی ها برای نفوذ به بدنه فکری جمعیت مسلمان ایران بوده که در این خصوص اقدام به ایجاد شبکه های مختلف ماهواره ای و حمایت از تولید برنامه هایی ساختارشکن در نوع زندگی مردمان ایران کرده است. در این خصوص تلاش های داخلی چنان است که در مسیر حرکتی همان سردمداران غربی گام برمی دارد و از این رو چنان غریبانه با احوال بخش اعظمی از مردم می باشد که تنها باید ارادت و علاقمندی جمعیتی از مردم طبقه متوسط به بالا را درباره آن ها لحاظ کرد و از آن جا که ترویج سبک زندگی همچون موجودی پیش برنده قابل انتقال به بخش های مختلف می باشد، باید منتظر گسترده شدن چنین ویروس بیگانه سازی میان مردمان جامعه ایرانی بود.
فیلم «پات» برگرفته از داستان «سگ ولگرد» صادق هدایت بوده که درباره سگی است در به در میان آزار و اذیت مردم و امیر توده روستا در فیلم «پات» به دنبال تعمیم این نگاه تاریک از سگ به بخش مهمی از مردمان جامعه به خصوص زنان است و از این رو با شخصیت هایی نگون بخت با وضعیتی بغرنج نشسته در موقعیت شهری تنگ و تاریک روبرو می شویم که همچون «بابی» ها دچار زندگی سگی شده اند و سگ در این جا بهانه ای است برای نمایش اوج انزجار زیستن در جامعه توسط مردم که همچون سکانس درگیری معتادان در میان خرابه ها حتی به دنبال مدفونی از سگ هستند!
آن چه در فیلم «پات» نمایش داده شد و حتی به شکلی ظریف قابل بسط به جهان سگی بخشی از مردمان توسط فیلمساز است، وجهی اگزیستانسیالیستی به معنای پوچی، تیرگی و فقدان معنا در زیست دارد و سگ بهانه ای است برای نمایش جهان دورمانده آدمیان در جهان بسته شهری که نمی توان طعم زندگی را چشید و این نگاه فیلمساز ادامه ای از جهان تفکر صادق هدایت در داستان «سگ ولگرد» است. آن چه باید در این نگاه بسته مهجور و فضای مخوف سینمای ایران مورد توجه قرار داد، تعمیم وارونگی جنسی از شیوه زیست و معرفت مردمان ایرانی است که برای سینمای آگاهی بخش وضعیتی اسفناک دارد.
